Orędzie Kang Sue-jin z okazji Międzynarodowego Dnia Tańca 2022

Orędzie Kang Sue-jin z okazji Międzynarodowego Dnia Tańca 2022

Jako tancerze i tancerki wierzymy, że trzepot naszych skrzydeł wlewa w serca miłośników i miłośniczek sztuki tańca nadzieję oraz dodaje odwagi niezbędnej do pokonania pandemii.
published April 29 2022
Międzynarodowy Dzień Tańca przypada 29 kwietnia – w rocznicę chrztu Jeana-Georges’a Noverre’a, wielkiego choreografa i reformatora baletu. W tym roku święto obchodzimy po raz czterdziesty.

 

Tradycją obchodów tego dnia jest wygłoszenie orędzia przez osobę zasłużoną dla rozwoju sztuki tańca na świecie. Autorką tegorocznego międzynarodowego orędzia jest Kang Sue-jin – pochodząca z Korei Południowej tancerka, Dyrektorka Artystyczna Korean National Ballet, doktor honoris causa Wydziału Tańca Sookmyung Women’s University w Seulu. Przez ponad 15 lat była solistką i pierwszą solistką Stuttgarter Ballett. W 2007 roku została wyróżniona tytułem „Kammertanzerin” (najwyższym odznaczeniem tanecznym przyznawanym w Niemczech).

Autorką polskiego orędzia, o którego przygotowanie co roku prosi rodzimych artystów Fundacja na rzecz Sztuki Tańca jest Anna Hop. Tancerka, choreografka, związana z Polskim Baletem Narodowym. Pracuje jako choreograf i reżyser przy spektaklach dramatycznych, musicalach, operach i miniaturach filmowych. Od 2013 roku stale współpracuje z Działem Programów Edukacyjnych Teatru Wielkiego – Opery Narodowej prowadząc w ramach projektów edukacyjnych warsztaty i tworząc spektakle.

W tym roku przy obchodach Międzynarodowego Dnia Tańca nie możemy zapomnieć o naszych ukraińskich braciach i siostrach. W związku z tym przedstawiamy również ukraińskie orędzie, które przygotował Anton Ovchinnikov – ukraiński tancerz, choreograf, reżyser, performer i edukator.


Pandemia Covid-19 wstrzymała nasze życie, z którego dotąd swobodnie korzystaliśmy. Zmusiła nas do ponownego przemyślenia pojęć „taniec” i „tancerka”/„tancerz”. Kiedyś taniec stanowił środek wyrazu i komunikacji poprzez gesty. Później przekształcił się w sztukę performatywną, poruszającą duszę i inspirującą publiczność. Taniec jest formą nietrwałą, trudną do odtworzenia po wykonaniu, ponieważ powstaje przy udziale całego ciała i duszy. Składa się z ulotnych chwil, dlatego tancerki i tancerze muszą być nieustannie w ruchu. Pandemia ograniczyła jednak, a nawet zablokowała, sztukę tańca w jej pierwotnej formie. Mimo poprawy sytuacji występy taneczne nadal podlegają licznym ograniczeniom. To skłania nas do pielęgnowania cennych wspomnień z czasów, kiedy tancerze i tancerki olśniewali niczym klejnoty, wyrażając ludzkie cierpienia i niepokoje, wolę i nadzieję życia, a ich sztuka rozświetlała świat. W podobny sposób pamięć o wstrząsie, jaki wywołała epidemia czarnej śmierci w średniowiecznej Europie, odcisnęła piętno na balecie Giselle, opowiadającym o miłości przekraczającej śmierć. Jego premiera w Operze Paryskiej 28 czerwca 1841 roku została przyjęta z niezwykłym entuzjazmem. Od tamtej pory Giselle wystawiano w Europie i na pozostałych kontynentach, aby pocieszyć i pokrzepić serca ludzi dotkniętych pandemią. Premierowe wykonanie Giselle to również opowieść o niezwykłym duchu kobiety, która dzięki tańcowi wymyka się powadze świata. Samotna i zmęczona publiczność oczekuje od artystów współczucia i pocieszenia. Jako tancerze i tancerki wierzymy, że trzepot naszych skrzydeł wlewa w serca miłośników i miłośniczek sztuki tańca nadzieję oraz dodaje odwagi niezbędnej do pokonania pandemii. Moje serce bije już szybciej.

Kang Sue-jin


Tłumaczenie tekstu orędzia dla Narodowego Instytutu Muzyki i Tańca: Józef Jaskulski

Kang Sue-jin (ur. 24 kwietnia 1967 roku), dyrektorka artystyczna Korean National Ballet, doktor honoris causa Wydziału Tańca Sookmyung Women’s University w Seulu. Przez ponad 15 lat solistka i pierwsza solistka Stuttgarter Ballett. W 2007 roku została wyróżniona tytułem „Kammertanzerin” (najwyższym odznaczeniem tanecznym przyznawanym w Niemczech). Honorowa ambasadorka Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Pjongczangu w 2018 roku. Uczy tańca dzieci z niepełnosprawnościami. 

Nagrody/wyróżnienia 

1985 Stypendium Prix de Lausanne 

1990 Nagroda Prezydenta Korei Południowej

1999 Prix Benois de la danse w kategorii „Najlepsza Tancerka” 

1999 Order Bogwan za zasługi dla kultury koreańskiej 

2001 Nagroda KBS Global Korean Award (IX edycja) w kategorii „Sztuka i kultura” 

2002 Fundacja Ho-Am, nagroda Ho-Am w kategorii „Sztuka” 

2007 John Cranko Association, Nagroda Johna Cranko, Niemcy Order za zasługi obywatelskie dla Korei Południowej (Seokryu Medal) 

2014 Order za zasługi dla Badenii-Wirtembergii, Niemcy; Kowoon Foundation, nagroda Kowoon Cultural Award 

2015 Ministerstwo Kultury, Sportu i Turystyki Korei, nagroda kulturalna Sejong w kategorii „Sztuka i kultura”; Stowarzyszenie Dziennikarzy Korei, nagroda Proud Korean Award w kategorii „Sztuka i kultura” 

2016 Paradise Culture Foundation, nagroda Paradise Awards za szczególne zasługi; KoreanGerman Society, Mirok-Li Prize (IX edycja) 

2017 Korea Wave Awards (VII edycja), Nagroda za Doskonałą Służbę Czystej Sztuce (Nagroda za Służbę Doskonałości w Czystej Sztuce)

Related

See also